Όλα τα μεγάλα ακαδημαϊκά επιτεύγματα καταγράφονται επίσημα σε εργαστήρια, αίθουσες συνεδρίων και επιστημονικά περιοδικά. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι πιο ανατρεπτικές ιδέες ξεκινούν σχεδόν πάντα από λάθος συνεννοήσεις, τυχαίες συναντήσεις και ανεπίσημες κουβέντες.

Όταν ένας φοιτητής Πληροφορικής συζητά στην ουρά του κυλικείου με μια φοιτήτρια Αρχαιολογίας για το πώς χάνονται τα δεδομένα, γεννιέται μια ιδέα για ψηφιακή διατήρηση πολιτισμικής κληρονομιάς. Αυτή η «σύνδεση εκτός προγράμματος» είναι το αληθινό πλεονέκτημα της φυσικής παρουσίας στο πανεπιστήμιο.

Το ερώτημα είναι: μπορεί ένα ίδρυμα να «σχεδιάσει» την τυχαιότητα; Η απάντηση κρύβεται στη διαμόρφωση των κοινόχρηστων χώρων. Καταργώντας τα στεγανά μεταξύ των σχολών και δημιουργώντας κόμβους συνάντησης χωρίς συγκεκριμένη ατζέντα, το πανεπιστήμιο μετατρέπεται από ένα άκαμπτο άθροισμα τμημάτων σε έναν ζωντανό οργανισμό. Η καινοτομία δεν προγραμματίζεται, συμβαίνει όταν δύο διαφορετικοί κόσμοι σκοντάφτουν κατά τύχη ο ένας πάνω στον άλλο.