Ζούμε στην εποχή της απόλυτης εξειδίκευσης. Από την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο, το σύστημα σε πιέζει να γίνεις «ο καλύτερος προγραμματιστής», «ο πιο συνεπής λογιστής» ή «ο πιο καταρτισμένος μηχανικός». Όμως, η πραγματική πνευματική εξέλιξη κρύβεται συχνά σε ένα αμφιθέατρο που δεν έχει καμία σχέση με το τμήμα σου.

Γιατί ένας φοιτητής Πολυτεχνείου να παρακολουθήσει Ιστορία της Τέχνης; Ή ένας μελλοντικός γιατρός ένα σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής; Η απάντηση βρίσκεται στη διασταυρούμενη γονιμοποίηση ιδεών (cross-pollination). Όταν εκθέτεις το μυαλό σου σε «άχρηστες» γνώσεις, χτίζεις νέες νευρωνικές οδούς. Η ικανότητα να συνδέεις φαινομενικά ασύνδετα πεδία είναι ο ορισμός της καινοτομίας.

Τα τρία κέρδη της ακαδημαϊκής «περιπλάνησης»:

1. Δημιουργική Επίλυση Προβλημάτων: Ένας προγραμματιστής που κατανοεί τη δομή της ποίησης μπορεί να γράψει πιο κομψό κώδικα. Ένας οικονομολόγος που γνωρίζει ψυχολογία κατανοεί καλύτερα τις αγορές. Οι λύσεις στα μεγάλα προβλήματα δεν έρχονται ποτέ από μία μόνο κατεύθυνση.

2. Καταπολέμηση του Burnout: Το να μελετάς κάτι μόνο για τη χαρά της μάθησης λειτουργεί ως πνευματικό reset. Σπάει τη μονοτονία του «πρέπει» και σου θυμίζει γιατί έγινες φοιτητής.

3. Το προφίλ του “T-shaped” Επαγγελματία: Η αγορά εργασίας αναζητά ανθρώπους με βαθιά γνώση στο αντικείμενό τους (το κάθετο της γραμμής του Τ), αλλά και ευρεία κατανόηση άλλων κλάδων (το οριζόντιο). Αυτή η οριζόντια γνώση σε κάνει επικοινωνιακό και προσαρμοστικό.

Μην εγκλωβίζεσαι στον οδηγό σπουδών σου. Την επόμενη φορά που θα δεις μια αφίσα για ένα «άσχετο» σεμινάριο, μπες μέσα. Η γνώση που δεν «χρειάζεσαι» σήμερα, είναι αυτή που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις αύριο. Άλλωστε, οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι είναι αυτοί που ξέρουν πράγματα που δεν πληρώνονται για να γνωρίζουν.