Η ακαδημαϊκή εκπαίδευση πάσχει από τη νόσο της διαρκούς παραγωγικότητας. Στα πανεπιστήμια ο κενός χρόνος θεωρείται χαμένος χρόνος. Όμως, η πραγματική αποφόρτηση δεν είναι μια παθητική κατάσταση, είναι μια στρατηγική λιποταξία από το κυνήγι των προθεσμιών.

Για να λειτουργήσει ο εγκέφαλος ως δημιουργικό εργαλείο, χρειάζεται διάλειμμα. Όπως ένα χωράφι πρέπει να μείνει σε αγρανάπαυση για να ξαναδώσει καρπούς, έτσι και το πνεύμα χρειάζεται περιόδους απόλυτης αποσύνδεσης. Η αποφόρτηση ενόψει Πάσχα δεν πρέπει να είναι μια λίστα με «εκκρεμότητες που θα κλείσουν», αλλά μια συνειδητή απόφαση να μην παραχθεί τίποτα.

Όταν σταματάμε να επεξεργαζόμαστε δεδομένα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί το «δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας», εκεί όπου γεννιούνται οι πιο απρόσμενες συνδέσεις. Η αποφόρτηση είναι η στιγμή που η γνώση «κάθεται» μέσα μας και γίνεται σοφία. Χωρίς αυτή την παύση, η εκπαίδευση μετατρέπεται σε μια μηχανική στοίβαξη πληροφοριών που προκαλεί πνευματική ασφυξία. Το να μην κάνεις τίποτα είναι μια ριζοσπαστική ακαδημαϊκή πράξη. Είναι η δήλωση ότι ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από έναν επεξεργαστή κειμένων ή μια μηχανή επίλυσης εξισώσεων. Η αποφόρτηση είναι το οξυγόνο της νοημοσύνης.