Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, το πανεπιστήμιο παραμένει ένας από τους ελάχιστους χώρους όπου η «βραδύτητα» δεν είναι ελάττωμα, αλλά αρετή. Συχνά οι φοιτητές νιώθουν την πίεση να «καταβροχθίσουν» την ύλη, να πάρουν το πτυχίο και να βγουν στην αγορά εργασίας. Όμως, η πραγματική πνευματική καλλιέργεια απαιτεί χρόνο για επώαση, σκέψη και κυρίως για παύση.

Η ήρεμη πλευρά της φοιτητικής ζωής βρίσκεται στη στιγμή που κλείνεις το λάπτοπ και αφήνεις μια ιδέα να «κάτσει» μέσα σου. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται «βαθιά μάθηση» και είναι το αντίθετο της επιφανειακής αποστήθισης. Το πανεπιστήμιο προσφέρει την πολυτέλεια να ασχοληθείς σε βάθος με ένα αντικείμενο, να χαθείς σε ένα βιβλίο χωρίς το άγχος της άμεσης παραγωγικότητας. Είναι μια περίοδος «προστατευμένου χρόνου» που δύσκολα θα ξαναβρείς στην ενήλικη ζωή.

Αυτή η πνευματική βραδύτητα δεν σημαίνει τεμπελιά. Σημαίνει ποιότητα. Σημαίνει να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάνει λάθος διαδρομές, να διαβάσει κάτι «εκτός ύλης» απλώς και μόνο επειδή είναι ενδιαφέρον. Στο τέλος της ημέρας, οι πιο σημαντικές συνδέσεις στον εγκέφαλό μας δεν γίνονται την ώρα που τρέχουμε να προλάβουμε το deadline, αλλά την ώρα που στοχαζόμαστε ήρεμα πάνω σε αυτό που μόλις μάθαμε. Η γνώση που μένει είναι αυτή που είχε τον χρόνο να ριζώσει.