Στην Ελλάδα, έχουμε συνδέσει το πανεπιστήμιο με την ηλικία των 18-22 ετών. Ωστόσο, τα σύγχρονα πανεπιστήμια δεν απευθύνονται πια μόνο σε “πρωτοετείς”, αλλά και σε επαγγελματίες κάθε ηλικίας που επιθυμούν να αλλάξουν καριέρα ή να επικαιροποιήσουν τις γνώσεις τους.

Η τάση του “upskilling” και “reskilling” επιτρέπει σε έναν εργαζόμενο να επιστρέψει στα αμφιθέατρα –φυσικά ή ψηφιακά– για να παρακολουθήσει εξειδικευμένα προγράμματα, από ψηφιακό μάρκετινγκ μέχρι διαχείριση αγροτικών μονάδων. Αυτό σπάει το στερεότυπο ότι η εκπαίδευση ολοκληρώνεται με τη λήψη του πτυχίου. Τα πανεπιστήμια γίνονται πλέον κόμβοι που συνδέουν τη θεωρητική γνώση με τις άμεσες ανάγκες της τοπικής οικονομίας.

Η σημασία αυτής της στροφής είναι τεράστια για την ελληνική κοινωνία, καθώς προωθεί την κοινωνική κινητικότητα. Ένας άνθρωπος 40 ή 50 ετών μπορεί να αποκτήσει πιστοποιημένες δεξιότητες από ένα έγκριτο ίδρυμα, ενισχύοντας τη θέση του στην αγορά εργασίας. Το πανεπιστήμιο παύει να είναι ένας κλειστός “ελεφάντινος πύργος” και μετατρέπεται σε έναν ζωντανό οργανισμό που στηρίζει τον πολίτη σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Αυτή η προσέγγιση βοηθά επίσης στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ γενεών. Όταν το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του σε όλους, δημιουργείται ένας χώρος όπου η εμπειρία των παλαιότερων συναντά τον ενθουσιασμό των νεότερων. Η διά βίου μάθηση δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα και τα πανεπιστήμια πλέον φαίνεται να προσαρμόζονται, προσφέροντας ευκαιρίες που ξεπερνούν τα στενά όρια ενός τυπικού πτυχίου.